در فصلی از زندگی ام که با درس و کتاب و رمان مانوس بودم رویایی همیشگی ذهن خسته از یک روز کاری یا درسی ام را در شبانگاهان و در سکوت همسرائی غزل عشق میان ستارگان و ماه و آسمان نوازش می داد. همنشینی و همصحبتی و همراهی با اویی که نادیده دوستش داشتم. برایش احترام قائل بودم و از همراهی دلم با او به لذت می رسیدم. این رویا در دهه سوم زندگی ام به سراغم آمد و نوازشگر ذهن خسته ام شد. انصافا امیدبخش بود و دل نواز.

رویای ذهنم را ترکیبی از زنی که به تمامی نیازهایم پاسخی مطلوب می دادُ شکل می داد و من چه عاشقانه اویی که ندیده بودم و نمی شناختم دوست می داشتم.

دررویای خلوت شبانه خود با او همراه می شدم در فضایی سرشار از سبزی عشق و لطافت بهاری و نسیم های خنک تابستانی و البته باران های روح انگیز پاییزی. می گفتم و می شنیدم. می خندیدم و می گریستم. و او غریبانه و نوازشگرانه رامشگر دل مواج من شده بود.

این رویا سرانجام به واقعیت پیوست. با اویی که نمی شناختمش آشنا شدم. شیوه و را ه آشنایی ما جز در رویا و خاطره نمیتوان نوشت. یک سلام صبحگاهی و تامل و خنده و صداقتی که برای من و او پلی ساخت تا به یکدیگر نزدیک شویم.

و این چنین غزل سرایی عاشقانه ما در سایه امید و آرزویی برای یکی شدن آغاز شد.

                  امیدوارم این رویا پایان خوشی داشته باشد